Tijdens mijn carrière als keukenchef deed ik veel feesten buitenshuis, zowel in feestzalen als bij mensen thuis. Het was telkens weer een speciale ervaring, meestal leuk maar soms ook onaangenaam. Het is ondertussen al meer dan een decennia geleden dat ik de horeca vaarwel heb gezegd, maar één bepaald feest blijft me eeuwig bij. We hadden een groot warm buffet voor meer dan tweeduizend mensen. Het was een prachtig galafeest met een prijskaartje van 300 Euro per persoon. De kreeften, kaviaar en bostruffels bestelden we met kilo’s en het werd dan ook een feest van een uitzonderlijke klasse.

Ik verheugde me al op die bepaalde avond,  want we hadden echt schilderijen gemaakt van onze schotels en ik was er best fier op. Toen we uiteindelijk de buffettafels gingen plaatsen, kregen we te horen dat we vlak voor het podium zouden staan, met op de achtergrond een muziekgroep. Op zich had ik daar als muziekliefhebber geen problemen mee, en het feit dat dan ook iedereen langer richting ons buffet zou kijken was dan ook weer mooi meegenomen. Tegen acht uur ’s avonds was het buffet helemaal uitgestald en kwamen de eerste gasten binnengedruppeld. Om zich naar hun tafel te begeven moesten de gasten via onze kunstwerkjes lopen en ik kan totaal onbescheiden verkondigen dat de complimenten niet uit de lucht waren, de avond kon niet beter beginnen. Rond negen uur zaten alle gasten op hun toegewezen plaatsen en begon de gastheer aan zijn welkomstpraatje op het podium achter ons. Na een half uur stotterend, hakkelend en lispelend ( ik voelde zijn speeksel in mijn nek druppelen) zijn tekst monotoon te hebben voorgelezen, eindigde hij met een applaus te vragen voor ons prachtige buffet en kondigde daarna de band aan die voor de achtergrondmuziek zouden zorgen. Hij deed dat, en dat moet ik eerlijk toegeven, op een spectaculaire manier: trommelgeroffel op de achtergrond, de lichten gingen uit en toen floepte er een grote spot aan op het podium. Daar zaten ze dan, in levenden lijve met een enorme grijns tot achter hun oren: de Jostiband! (voor degenen die het niet mochten weten: de Jostiband is een muziekgroep van verstandelijk gehandicapten.) Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hen gehoord, maar ik vond het wel leuk om al die blije, verwachtingsvolle gezichten op het podium te zien en was erg benieuwd naar hun repertoire. Dat repertoire zou me jammerlijk genoeg zuur opbreken. Het eerste half uur van rammen op een drumstel en schel blazen op een trompet waren wel leuk en ik had nog iets van ‘Ach gossie, wat snoezig’. Maar na een uur mijn trommel vliezen onnatuurlijk te laten trillen had ik het wel gehad. Ik had ook de indruk dat de sfeer onder de gasten wat grimmiger was geworden, ze moesten echt roepen om elkaar te verstaan. Na twee uur hameren op drums en uitrekken van snaren werd er een pauze van vijftien minuten ingelast, het mooiste moment in mijn leven! Mijn oren waren nog steeds aan het suizen na vijf minuten van ultieme rust, die me een bevredigend gevoel gaven waar geen orgasme tegen op kon. Maar zoals men zegt: mooie liedjes duren niet lang (en dan beginnen de minder mooie weer). Die vijftien minuten waren véééél te snel voorbij. Vrolijk begonnen de Josti-leden weer enthousiast aan hun oeuvre onder het motto: laten we deze keer de decibelgrens met vijf punten overschrijden!  Ik had het gevoel dat  er enorme sloopwerkzaamheden achter me aan de gang waren en ik had durven zweren dat ik een kettingzaag hoorde. Ik had het helemaal gehad, een enorme migraineaanval maakte zich meester van mijn gepijnigde hersenen en Siberië leek me voor het eerst de ideale plaats om me te vestigen. In gedachten zag ik mezelf een gasbrander van het buffet nemen en onder het podium plaatsen en het hele zootje in de hens te steken. Het is gek hoe mensen moordneigingen krijgen wanneer hun trommelvliezen zo erg gepijnigd worden dat alle redelijkheid er uit verbannen wordt. Ik had natuurlijk wel met hen te doen, maar op dat moment kon het me niets schelen of ze verder moesten als de Tostiband! Kwam er nog bij dat een vreselijk mager vrouwtje de hele tijd met haar ogen zat te flirten totdat ik er ongemakkelijk van werd. Ik hou van een vrouwenlichaam, maar niet als je aan de buitenkant het hele skelet afgebeeld ziet ( mannen willen niet weten hoe een vrouw er vanbinnen uitziet, alleen de snelste weg er naartoe).

Kortom, ik had het helemaal gehad die avond, en ik kan me nog steeds niet van het idee onttrekken dat ik die avond besloten heb mijn bijdrage aan de gastronomie te beëindigen.