Lees ook deze column op:

“Kan je misschien die bochten iets minder scherp nemen?”vroeg ik mijn collega, we reden met weekbeurten naar het werk om benzine uit te sparen, terwijl ik water en bloed zwetend naar het heen en weer verschuivende potje op het dashboard keek.
“Geen zorgen man, het is Tupperware, die gaan niet zomaar open.”antwoordde hij van achter het stuur. Ik voelde me er erg ongemakkelijk bij. Vandaag hadden we medisch onderzoek op het werk en daar hoorde steevast het urineren in een potje bij. Ik nam nooit de moeite om een potje thuis te vullen, maar gebruikte altijd de grote maatbeker in het toilet van de medische bus om mijn bijdrage te leveren. Mijn collega daarentegen had er blijkbaar wel moeite mee en wist het kleinste exemplaar van een Tupperware –potje te vullen met urine. Terwijl ik nog steeds angstig naar het bewegende potje staarde kreeg ik ongewenst beelden door van hoe hij een potje in vingerhoedformaat had weten vol te urineren zonder zijn handen te bevuilen. Ik zou met moeite mijn vinger in dat potje krijgen, laat staan mijn…
“Ik had je wel een groter wegwerpbakje kunnen geven hoor, zonde van die dure Tupperware, of was je van plan het opnieuw te gebruiken?”vroeg ik laconiek.
“Als het in de vaatwasser is geweest is het terug kiemvrij.”antwoordde hij met een uitgestreken gezicht.
Ik maakte een achterhoofdnotitie om een uitvlucht te zoeken als hij me ooit zou uitnodigen om bij hem thuis te dineren.
Mijn gedachten dwaalden af naar het medische onderzoek. Het was een jaarlijks ongemak vergezeld van de pijnlijke spuit om te testen op Tuberculose. Maar dat vond ik nog niet het ergste. Steevast vergat ik mijn bril mee te nemen en zakte grandioos in de ogentest. En het krom staan terwijl de dokter je anus onderzocht en je moest kuchen vond ik al helemaal gênant! Het leuke was dan weer dat er meestal een knappe verpleegster bij was die je bloeddruk testte en je longen beluisterde met een stethoscoop. Zo hadden we toch weer wat om over te praten op het werk.
“hé sufkop, we zijn er hoor!” ik werd uit mijn overpeinzingen gewekt toen hij ruw inparkeerde en ik behendig het urinepotje wist op te vangen dat van het dashboard afviel.
“Getver man! Bijna kreeg ik jouw vochtlozing op mijn schoot, ik hoef dat gezeik niet.”
“Ach maak je niet dik, er is toch niets gebeurt!”
“ Waar was je van plan je mini-lozing te bewaren?”vroeg ik hem.
“In de koelkast van de kantine, het moet toch vers blijven, hé?”zei hij met een veel te serieuze uitdrukking. Maar blijkbaar meende hij het ook nog.
“Zet het tenminste onderin de koelkast, ik wil het niet over mijn broodjes heen krijgen. Ik doop ze liever in koffie.”zei ik terwijl we bij de koelkast van de kantine stonden.
Terwijl hij naar de kleedkamers vertrok ordende ik mijn broodjes in de koelkast op een veilige afstand van het horror-potje. Ik merkte dat we te vroeg waren om te beginnen en besloot nog even een koffie te drinken en een praatje te maken met mijn andere collega’s. Toen het tijd was vertrok ik ook naar de kleedkamers en terwijl ik de koelkast passeerde werd ik aangesproken door een andere collega die met zijn hoofd in de befaamde koelkast zat.
“Stef, wat zit er in dat kleine potje?”
“Oh, dat is zelfgemaakte ijsthee, maar die mag je voor mijn part hebben.”antwoordde ik en vervolgde mijn weg met een grijns tot achter mijn oren…

Tijdens mijn carrière als keukenchef deed ik veel feesten buitenshuis, zowel in feestzalen als bij mensen thuis. Het was telkens weer een speciale ervaring, meestal leuk maar soms ook onaangenaam. Het is ondertussen al meer dan een decennia geleden dat ik de horeca vaarwel heb gezegd, maar één bepaald feest blijft me eeuwig bij. We hadden een groot warm buffet voor meer dan tweeduizend mensen. Het was een prachtig galafeest met een prijskaartje van 300 Euro per persoon. De kreeften, kaviaar en bostruffels bestelden we met kilo’s en het werd dan ook een feest van een uitzonderlijke klasse.

Ik verheugde me al op die bepaalde avond,  want we hadden echt schilderijen gemaakt van onze schotels en ik was er best fier op. Toen we uiteindelijk de buffettafels gingen plaatsen, kregen we te horen dat we vlak voor het podium zouden staan, met op de achtergrond een muziekgroep. Op zich had ik daar als muziekliefhebber geen problemen mee, en het feit dat dan ook iedereen langer richting ons buffet zou kijken was dan ook weer mooi meegenomen. Tegen acht uur ’s avonds was het buffet helemaal uitgestald en kwamen de eerste gasten binnengedruppeld. Om zich naar hun tafel te begeven moesten de gasten via onze kunstwerkjes lopen en ik kan totaal onbescheiden verkondigen dat de complimenten niet uit de lucht waren, de avond kon niet beter beginnen. Rond negen uur zaten alle gasten op hun toegewezen plaatsen en begon de gastheer aan zijn welkomstpraatje op het podium achter ons. Na een half uur stotterend, hakkelend en lispelend ( ik voelde zijn speeksel in mijn nek druppelen) zijn tekst monotoon te hebben voorgelezen, eindigde hij met een applaus te vragen voor ons prachtige buffet en kondigde daarna de band aan die voor de achtergrondmuziek zouden zorgen. Hij deed dat, en dat moet ik eerlijk toegeven, op een spectaculaire manier: trommelgeroffel op de achtergrond, de lichten gingen uit en toen floepte er een grote spot aan op het podium. Daar zaten ze dan, in levenden lijve met een enorme grijns tot achter hun oren: de Jostiband! (voor degenen die het niet mochten weten: de Jostiband is een muziekgroep van verstandelijk gehandicapten.) Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hen gehoord, maar ik vond het wel leuk om al die blije, verwachtingsvolle gezichten op het podium te zien en was erg benieuwd naar hun repertoire. Dat repertoire zou me jammerlijk genoeg zuur opbreken. Het eerste half uur van rammen op een drumstel en schel blazen op een trompet waren wel leuk en ik had nog iets van ‘Ach gossie, wat snoezig’. Maar na een uur mijn trommel vliezen onnatuurlijk te laten trillen had ik het wel gehad. Ik had ook de indruk dat de sfeer onder de gasten wat grimmiger was geworden, ze moesten echt roepen om elkaar te verstaan. Na twee uur hameren op drums en uitrekken van snaren werd er een pauze van vijftien minuten ingelast, het mooiste moment in mijn leven! Mijn oren waren nog steeds aan het suizen na vijf minuten van ultieme rust, die me een bevredigend gevoel gaven waar geen orgasme tegen op kon. Maar zoals men zegt: mooie liedjes duren niet lang (en dan beginnen de minder mooie weer). Die vijftien minuten waren véééél te snel voorbij. Vrolijk begonnen de Josti-leden weer enthousiast aan hun oeuvre onder het motto: laten we deze keer de decibelgrens met vijf punten overschrijden!  Ik had het gevoel dat  er enorme sloopwerkzaamheden achter me aan de gang waren en ik had durven zweren dat ik een kettingzaag hoorde. Ik had het helemaal gehad, een enorme migraineaanval maakte zich meester van mijn gepijnigde hersenen en Siberië leek me voor het eerst de ideale plaats om me te vestigen. In gedachten zag ik mezelf een gasbrander van het buffet nemen en onder het podium plaatsen en het hele zootje in de hens te steken. Het is gek hoe mensen moordneigingen krijgen wanneer hun trommelvliezen zo erg gepijnigd worden dat alle redelijkheid er uit verbannen wordt. Ik had natuurlijk wel met hen te doen, maar op dat moment kon het me niets schelen of ze verder moesten als de Tostiband! Kwam er nog bij dat een vreselijk mager vrouwtje de hele tijd met haar ogen zat te flirten totdat ik er ongemakkelijk van werd. Ik hou van een vrouwenlichaam, maar niet als je aan de buitenkant het hele skelet afgebeeld ziet ( mannen willen niet weten hoe een vrouw er vanbinnen uitziet, alleen de snelste weg er naartoe).

Kortom, ik had het helemaal gehad die avond, en ik kan me nog steeds niet van het idee onttrekken dat ik die avond besloten heb mijn bijdrage aan de gastronomie te beëindigen.

‘Stop Online Piracy Act’ schreeuwen de Amerikaanse Senaatsleden verontwaardigd. Iedereen mag wel een wapen hebben en medeleerlingen uiteen laten spatten of de wegen onveilig maken vanaf zestien jaar. Zelfmoord wordt aangemoedigd in de vorm van hamburgers van een halve kilo die worden weggespoeld met twee liter cola. Als ontbijt een berg wafels met mierzoete siroop en lekker vet spek erbij,  maar illegaal downloaden? Levensgevaarlijk! En dan maar kritiek spuiten op de Russen vanwege hun censuurprotocollen.   Het zijn me daar toch een stel hypocriete zeikerds hoor. Ze sluiten zelfs de site van Megaupload waar trouwens veel artiesten hun muziek als download aanbieden. Ik ben een hevig tegenstander van internetcensuur, vooral omdat ik al sinds eind jaren tachtig gretig gebruik maak van dit medium. Stel je voor dat ik een column schrijf van 600 woorden en na censuur staat alleen de titel er nog? Dan kan ik het net zo goed twitteren!
Gelukkig hebben we nog de moderne versie van Robin Hood in de vorm van Anonymous , die belangeloos onze zelfverworvene rechten verdedigen.  Toegegeven: het zijn een stel rabauwen, hackers en  virusschrijvers, maar in dit geval ben ik blij dat ze er zijn. Als dank krijgen ze van mij een lijst met e-mailadressen waar ze virussen naartoe mogen sturen. Wil je ook op die lijst komen? Geef dan gewoon een negatief commentaar op mijn columns
Maar éééffe serieeeeus, de impact van censuur op internet is niet te overzien. Waar houdt het op? Stel je voor dat lelijke mensen van datingsites worden geweerd omdat ze met hun rotkoppen de pagina’s vervuilen en de layout van de website verpesten. Of dat twitteraars gebanned worden omdat ze schrijffouten maken of niets zinnigs te vertellen hebben? (Het zou wel erg stil worden op twitter.)
Wat is de volgende stap? Alles van TV verbannen dat niet educatief is of geen toegevoegde waarde voor de maatschappij heeft? Dan blijft alleen het nieuws over. Alle soaps en alles wat eindigt met … of Holland verdwijnt als eerste van de  buis. Wat gaan we doen als er niets zinnigs meer op tv en internet verschijnt en iedereen mijn boeken voor de vierde keer gelezen heeft? Wel hetzelfde als onze voorouders deden waarschijnlijk, vroeg naar bed op zaterdag avond. We gaan weer in een nieuwe baby-boom belanden en geslachtsziekten worden weer vrolijk verspreid.

Met als gevolg dat we eindigen met een SOA dankzij SOPA! Geweldig toch? NOT!

Lees mijn column ook  op VOLnieuws.nl en lees de reacties:

 Ik heb altijd van Nederland gehouden vanwege zijn enorme mix van culturen.  Vooral de eetcultuur van de gemiddelde “Hollander” is er flink op vooruit gegaan. Van de nationale prakken- en stamppotcultuur, zijn we overgeschakeld naar uit eten bij de Chinees, Griek, Turk, Surinaamse Toko’s en dergelijke. Wat nog ontbreekt op het lijstje zijn de Poolse restaurants.  

Het is toch ook elke ochtend hetzelfde: Wil ik de Metro meenemen voor op het werk, zijn ze allemaal op! En dan heb ik het over zeven uur in de ochtend,  hé.  Misschien is dat niet overal zo, maar wel op station Dordrecht – Zuid. Dan vraag je jezelf toch af of er al zoveel mensen voor je wakker zijn! Met een beetje geluk kreeg ik nog een laatste achtergelaten exemplaar te pakken, meestal helemaal verfrommeld doordat het blijkbaar was gebruikt als deken voor een zwerver. Maandenlang heb ik mij hier aan geërgerd, totdat ik toevallig eens een uur vroeger moest beginnen met werken…
Die ochtend reed ik richting station Dordrecht – Zuid,  vol zelfvertrouwen om een mooi exemplaar van mijn lievelingskrant te scoren. Bijna daar aangekomen werd ik verrast door een menigte van senioren gewapend met plastic tasjes. Het leek wel een uitverkoop van plaid´s en thermosondergoed! Als een bende hooligans wierpen ze zich op het busje van de krantenverdeler om toch zo veel mogelijk exemplaren te scoren. Toen ik dicht genoeg genaderd was om in hun beperkte gezichtsvelden te worden weergegeven, stopten ze onschuldig fluitend één enkel exemplaar in hun tasje. Daar ik toch flink op tijd was vertrokken, kon ik het me permitteren om te dralen. Tergend langzaam nam ik een krant, en begon rustig de krant te lezen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de krantenverzamelaars zenuwachtig ronddraaien, in de hoop dat ik snel zou vertrekken en ze verder konden met hun gehamster. Hoe lang zouden ze deze pose volhouden? Ik besloot het uit te testen door een pen uit mijn zak te halen, en het kruiswoordraadsel en de sudoku in te vullen. Telkens wanneer ik een glimp opving van zo een snoodaard die toch snel een stapeltje kranten probeerde weg te gritsen, keek ik streng in zijn richting. Snel stak deze dan zijn handen in de zakken en keek fluitend in de lucht. Na ongeveer tien minuten was het groepje al flink uitgedund, alleen de echte die-hard’s bleven koppig staan vliegtuig spotten.
Ik kon natuurlijk niet blijven staan en besloot de hoek om te lopen, en vandaar te gluren naar de petdragende senioren. En ja hoor! Als ninja’s kwamen ze weer uit de bosjes gesprongen en begonnen als gekken hun Aldi-tassen  te vullen met kranten, waarna ze in alle windrichtingen verdwenen om eventuele achtervolgers af te schudden.
Conclusie: Wil je de Metro lezen? Dan moet je vroeger opstaan!